İzindeyim! Kısa süreliğine de olsa, sivil olmanın keyfini çıkarıyorum. Ne kadar güzel birşeymiş kıymetini bilin. Ama birşey var, çok boş... Sanki geçen o 7 ay hiç geçmemiş gibi ama, çok uzun bir zamandır uyuyor olmak gibi. Uyandım ve gözlerimi ovuşturuyorum şu an.
2
5Şubat2009'da başladı askerliğim ve bugün
05Ekim2009 aradan
225 gün geçmiş ama geriye dönüp baktığında birşey göremiyor insan. Çok farklı bir psikoloji yapmayan bilemezmiş bunu gördüm ben.
Askerdeyken, sanki daha önce yaşamamış gibi hissediyor insan. Askerden önce yaptılarınız bir rüya gibi. Sadece bikaç flashbackden ibaret. Ara ara birşeyler hatırlıyorsunuz. Sanki siz doğduğunuzda sizi aldılar ve 20yıldır oradasınız... Ama izne gelince de tam tersi oluyor. Sanki o 7 ay hiç olmamış gibi sanki evden çıktınız ve eve geri döndünüz. İşte o evden çıkma ve eve geri dönme "an"ı 7 aya tekabül ediyor.
Evden son çıktığınız ve geri geldiğiniz o zaman aralığında çok fazla değişmişsiniz sonradan anlıyorsunuz. Görünüş, konuşma, oturup kalkma, tavır, düşünce vs... Sanırım askerden sonra neden "
Askerlik çok değiştirdi. Adam oldu" diye duyduğum lafların ne anlama geldiğini anlamaya başlıyorum. Ben daha izinde olmama rağmen o "Adam" olma durumuyla karşı karşıyayım. Şöyle bir durum o durum.
Geliyorsunuz, sanki herşey aynı gibi ama sizin bakışlarınız farklı ve herkesin size bakışı farklı. Ozamana kadar birilerinin dediği şeyler sizin için önemli değil. Birşey de düşünmek istemiyorsunuz ve birilerinin size "
yap" demesini bekliyorsunuz. O ilk zamanlar biri size "yap" demezse hiçbirşey yapmadan orada öylece oturursunuz biliyorum. Aslında yapmak istemediğiniz şeyleri yapmaya alıştığınız için evde biri size "yap" dediği zaman sorgulamakla uğraşmıyorsunuz ve direk yapıyorsunuz. Askerdeyken "
Ulan bi gideyim" dediğiniz anlar aklınıza gelmiyor bile.
Tabii ben daha o "
Adam" olmadım. O "
Adam" olmayı da hiç düşünmüyorum. Şimdi de, askerden sonrada o "Adam" olmayan ve kendi verdiği kararları uygulayan, sorgulayan Yasin olmaya devam edeceğim. Sadece üzerime o üniformayı giydiğimde "Adam" olmak daha iyidir. Eğer adamlık buysa, bırakın beni ben "
Adam" olmak istemiyorum...
Özgür ruhlu beyaz köle!
Bu kadar asker tespiti yapmak yeter.
01Ekim2009 günü sabah 6,30'da karakoldan ayrıldım. Havran Otogar'ına gittim. 7,10'da otobüse bindim ve Balıkesir'e doğru yola çıktım ve o andan itibaren ben yine Yasin ÜRÜTÜRK'tüm. Hernekadar çevreden gelen bakışlar, "Askersin olum biliyoruz." dese de ben o bakışları umursamadım ve "Askersek insan değilmiyiz ulan" dergibi baktım. Onlarda bana "Asker olduğun için farkı görünüyorsun, sanırız ki birkaç gün böyle tedirgin gezeceksin" der gibi baktı. Bende onlara "Hadi lan işinize, beni kısa favorilerim küpesiz kulaklarım ve kısa saçlarımla yanlız bırakın" der gibi baktım. Onlar da o anda bişey der gibi baktılar ama anlayamadım.
Bursa'ya geldim yere bastım valizimi aldım ve bir süre etrafa baktım. Ne kadar çok sivil insan vardı. Yani ne kadar çok istediği zaman istediğini yapabilen, saçını sakalını uzatabilen, selam vermeden gezen insan vardı bir süre süzdüm. Sonra kendimi toparladım ve eve doğru yola çıktım.
Bursa'da otobüsten inip karşımda Kafkas'ı görünce bir hoş oldum. Kokladım evet! Bursa heryerden farklı kokuyordu. Etrafıma baktım, birkaç tanıdık yüz aradım. Yolda yürürken tanıdık yüz görme hevesiyle yanıyordum. Adliye'den geçtim orada da tanıdık yüz yoktu. 7 ay ortadan kaybolmuştum ve bizim o asi mekanımız, tikilerin, kıroların ve lisesi gençlerin mekanı olmuştu. Sizinle askerden sonra ilgilenirim diyerek hızlı adımlarla uzaklaştım ve eve gittim.
Çantamı attım ayakkabılarımı çıkarmadan koltuğun üzerine atladım ve televizyonu açtım. Uzun zamandır ayaklarımı uzatarak televizyon izyelemiyordum. Çok güzel birşeymiş.
Sonra İstanbul'a gittim. 2 gün kaldım ve geri döndüm. Yarın yine gideceğim ve daha uzun kalacağım.
Ve sonunda sivil olmaya alıştım artık. Artık insanlar bana asker gözüyle bakmıyor, aksine yüzüme gülüyorlardı. Çok mutluyduk halkla birlikle. Benliğime geri dönmüştüm. Ama sakalım ve saçım yok. Sadece kıytırık bir küpe ile idare ediyorum şu anda.